Je was eigenlijk alleen maar op zoek naar de weg naar huis toen je tussen de bomen een klein lichtje zag.

Daar stond een houten bord:

WELCOME TO PUMPKIN TOWN

„Sinds wanneer ligt hier een dorp?” mompel je.

„Dat vragen mensen altijd.”

Je kijkt naar beneden.

Een kleine slak kijkt je recht aan.

„Jij kunt praten!”

„En jij praat tegen slakken.”

Je moet lachen en besluit hem te volgen.

Even later komen jullie bij een gigantische pompoen. Bovenop zit een klein wit spookje met een lantaarn waarin een hartje gloeit.

„Je hebt iemand meegenomen!” roept hij.

„Hij was verdwaald,” zegt de slak.

„Ik ben Pip. En dit is Moss.”

Vanaf dat moment zijn jullie met z’n drieën.

Jullie wandelen door de straten van Pumpkin Town, langs verlichte pompoenhuisjes en bomen vol herfstbladeren. Pip zweeft vrolijk naast je terwijl Moss langzaam achter jullie aan kruipt.

Bij een klein pompoenhuis drinken jullie warme chocolademelk.

„Waarom mocht ik hier komen?” vraag je.

Pip glimlacht.

„Omdat iedereen soms een plek nodig heeft waar hij even niets hoeft.”

Je kijkt om je heen.

De lichtjes.

De pompoenen.

Moss die probeert een blaadje op te eten.

Pip die zijn lantaarn boven jullie houdt.

Je glimlacht.

Misschien is dit precies de plek waar je moest zijn.

En dus blijf je nog even.

Want vanavond hoeft niemand Pumpkin Town te verlaten.